Périgord Noir (Zwart-Périgord) is het bekendste deel van het departement Dordogne van de regio Aquitanië in Frankrijk.
Het is een toeristisch gebied door zijn vele grotten met prehistorische rotswandschilderingen. De bekendste is Lascaux. Bij Rouffignac is de Grotte de Rouffignac waar een treintje doorheen gaat.
Ook zijn er druipsteengrotten zoals Grotte du Grand Roc bij Les Eyzies-de-Tayac. Verder zijn er nog diverse kastelen en abriwoningen.
Zie ook Grotten van Dordogne.

Bekende plaatsen zijn:

 Belvès
 Carlux
 Domme
 Les Eyzies
 Le Bugue
 Montignac
 Salignac
 Saint-Cyprien
 Sarlat
 Terrasson la Villedieu
 Villefranche du Périgord

Het departement was een van de 83 departementen die werden gecreëerd tijdens de Franse Revolutie, op 4 maart 1790 door uitvoering van de wet van 22 december 1789, uitgaande van de provincie Périgord. Het departement werd genoemd naar de rivier de Dordogne.
De geschiedenis van Dordogne gaat terug tot de prehistorie, de periode van 25.000 – 10.000 v.Chr. in het laatpalaeolitische tijdperk, de Magdaleniënperiode. Er zijn veel grotten met prehistorische rotstekeningen in Dordogne, vooral in de Vallée de Vézère en de omgeving van Les Eyzies de Tayac, zoals onder andere de grot van Lascaux. Zie:
grotten van Dordogne
Daarna kwamen de Galliërs en de Romeinen in dit gebied van 59 voor Chr. tot 284 na Chr. Van 486 na Chr. tot de 10e eeuw heersten hier de Merovingen en Karolingen.
Vanaf de 11de eeuw tot de 15de eeuw was de Dordogne het toneel van oorlogen tussen Frankrijk en Engeland. Vanaf 1540 tot 1699 waren er diverse godsdienstoorlogen. Begin 13de eeuw werd er een kruistocht gevoerd tegen de Katharen/Albigenzen.
Ook zijn er veel kastelen (châteaux) in Dordogne.
Aquitanië (Frans: Aquitaine, Occitaans: Aquitània, Baskisch: Akitania, Poitevin-Saintongeais: Aguiéne) is een adminstratieve regio in het zuidwesten van Frankrijk, met als hoofdstad Bordeaux. In het verleden was Aquitanië echter ook achtereenvolgens een Romeinse provincie, een koninkrijk en een hertogdom. De naam, die waterrijk gebied zou betekenen en afgeleid is van het Latijnse aqua (water), veranderde gedurende de Honderdjarige Oorlog in Guyenne. Onder de naam Guyenne-Gascogne was het een Franse provincie tot aan de Franse Revolutie. Ook een groot deel van de hedendaagse regio Midi-Pyrénées hoorde bij die provincie.

Grotte du Grand Roc is een bekende druipsteengrot vlakbij Les Eyzies in de Dordogne (departement) in Frankrijk.
De grot is in 1924 ontdekt door J. Maury. De grot heeft verschillende zalen. Er zijn stalactieten en stalagmieten.

Bij Les Eyzies-de-Tayac bevindt zich het Musée National de Préhistoire met de belangrijkste collectie van heel Frankrijk en het Musée de la Spéléologie.

Belvès, een middeleeuws plaatsje met maar liefst 7 klokketorens, gebouwd op een rotsachtige uitloper die uitsteekt boven de vallei de Nauze, ligt aan de rand van het bosachtige massief van de Bessède.
Reeds in 250 voor onze jaartelling bewoond door de Bellovaken, een Keltische stam aan welke het stadje haar naam ontleent, werd Belvès in de XI-de eeuw om haar strategische positie een heus vestingwerk. In het oudste gedeelte, het Castrum (een versterkte stad), bevinden zich de oude wachttoren (de ‘toren voor de toehoorders’ uit de XI-de eeuw), het Hotel Bontemps (uit de XII-de eeuw met een renaissancistische voorgevel), de vestingwallen met een versterkte poort die de stad eertijds omringde en één van de verdedigingstorens, verrijkt met een XV-de eeuwse klokketoren. Laatstgenoemde beheerst de Place des Armes waar elke zaterdagochtend de markt wordt gehouden onder een overkapping met 23 zuilen. Deze overkapping is 500 jaar oud en men ziet er nog altijd de ketting van de schandpaal waaraan vroeger de veroordeelden werden opgehangen.
Niet ver hier vandaan vindt U de ingang van een troglodieten verblijf, een geheel van grotten aangebracht in een middeleeuwse kloof. Deze werden bewoond van de XIII-de eeuw tot de XVIII-de eeuw (bezichtiging o.l.v. een gids het gehele jaar door en op afspraak). Overige bouwkundige schatten, zoals het kasteel of het oude klooster van de Gebroeders Prêcheurs zijn te vinden in de kleine straatjes en steegjes met leuke, poëtische namen zoals de “rue du Petit Sol”, de “rue du Bout du Monde” of de “rue de L’Oiseau qui Chante”….
Als middeleeuws plaatsje op een rotsachtige uitloper, is Belvès een authentiek Perigord dorp met in de direkte nabijheid enkele bewonderenswaardige oorden zoals Sarlat, Lascaux, de Dordogne, Rocamadour, Cahors, Bergerac en “het Land der Vestingen”.

Hier neemt men de tijd om te leven en leven is een kunst: bezichtigingen, sport, ontspanning en gastronomie vormen een belangrijk deel van Uw verblijf.
Activiteiten ter plaatse : wandelen, paardrijden, golf, kanovaren, tennissen, zwemmen, mountainbiken, vliegen, paragliden, bezichtigen van boerderijen.
Evenementen gedurende het seizoen : Wedstrijden per mountainbike, 120 km wandelen, vliegfeest, middeleeuws feest, de maaltijd op 14 juli, antiekmarkt, vlooienmarkt, markt met regionale produkten, gezellige avond onder de overkapping…..

BERGERAC,
een dierbaar erfgoed voor haar inwoners,
een niet te vergelijken levenskwaliteit,
een reputatie voor haar ‘savoir-vivre’,
het hele jaar door talrijke evenementen.

De rivier de Dordogne et Cyrano de Bergerac wachten op U!
BERGERAC, DE STAD…

Bergerac, een stad met een rijk historisch verleden, nodigt U uit voor een opwindend en schilderachtig bezoek. Neem even de tijd om te flaneren door de straatjes met de prachtige vakwerkhuizen en de vele oude verblijven.
BERGERAC, LEEFOMGEVING…
Bergerac, “spiegel van de Dordogne”, profiteert ten volle uit van de charme van haar rivier, die beschouwd wordt als één van de mooisten en schoonsten van Europa.
Sinds vele jaren worden in de stad werkzaamheden georganiseerd om een stedelijk landschap te creëren en te kunnen beheren. De stad verdient het derhalve, na de verwerving van de “4 bloemen”, te worden opgenomen in de zeer gewaardeerde club van steden die de “Grote Nationale Prijs voor Bloemsierkunst” verkregen hebben.
BERGERAC, GASTRONOMIE…
Het Zuidwesten is zonder twijfel één van de Franse regio’s waar de keuken een enorme variatie biedt. De Perigord keuken, om er één te noemen, dankt haar aroma´s aan de weldoordachte mengsels. Farci uit de Perigord, ganzelever, truffels…de Bergerac wijn met haar 13 kwaliteitssoorten, vergezelt al deze gerechten…

BERGERAC, HET LEVEN…

Bergerac hecht veel waarde aan haar verenigingsleven dat er bijzonder sterk en actief is. Ook uitwisselingsprogramma’s vormen een belangrijk onderdeel :
- Ongeveer 500 verenigingen zijn actief op allerlei gebied…
- Bergerac is door een partnerschap met twee verschillende steden verbonden: Repentigny in het zuiden van Quebec en Faenza in het noorden van Italië.

Als tweede sportstad in het Zuidwesten, wordt in Bergerac veelvuldig op competitie niveau gesport Sport is echter eveneens opgenomen in educatieve, integratie en vrije tijds programma’s. De stad is beroemd om haar talrijke disciplines waaronder bijvoorbeeld roeien, parachutespringen, rugby en mechanische sporten…

Le Bugue
Op de plek waar de Douche en de Vézère samenvloeien, kende Le Bugue reeds vanaf de prehistorie bewoonde gebieden.
Onder de naam van St.Marcel en St.Salvador werd in het jaar964 een benedictijnse abdij opgericht. Deze is aan het einde van de 19-de eeuw geheel verdwenen. LTot 1154, het jaar dat de Perigord een Engelse provincie werd, was Le Bugue een zeer welvarend stadje. Herhaaldelijk zijnde grensplaats tussen de Engelse troepen en de troepen van de koning van Frankrijk, leidde het volk zeer onder haar positie. Eén van de meest belangrijke data uit de geschiedenis van Le Bugue is ongetwijfeld november 1319, toen de koning van Frankrijk,Philippe Le Long, per verzegelde akte beval dat de markt van nu af aan altijd op dinsdag plaats zou vinden. Deze akte is in de 21-ste eeuw nog altijd van kracht.
Ondanks enkele broedertwisten tussen de heren van Limeuil en die van Fleurac, was Le Bugue tot aan de revolutie een rustig commercieel stadje. Het dankt haar reputatie grotendeels aan de natuurkundige Jean Rey die, 200 jaar voor Lavoisier, de wetten van de zwaartekracht, ontdekte. Hij vond eveneens de thermoscoop, de voorloper van onze thermometer, uit. Het einde van de 19-de eeuw werd gekenmerkt door de constructie van de brug en de komst van de spoorwegen.

Tegenwoordig wijdt Le Bugue zich vooral aan de meest belangrijke commerciële activiteit: het toerisme. U zult er aanzienlijke bezienswaardigheden aantreffen: het dorp Village du Bournat, het aquarium van de zwarte Perigord, de Gouffre van Proumeyssac, de beddingen van Ferrassie, de grot Bara-Bahau, de tuinen van Arborie, het museum der paleontologie, het “Huis van het Leven in de Wildernis”, het park Jacquou en de wilde zwijnen van Mortemart. Le Bugue ligt slechts 10 km van de wereld hoofdstad der prehistorie, Les Eyzies de Tayac, 30 km van Sarlat, 40 km van Bergerac en 40 km van Perigueux. In de nabije omgeving vindt U eveneens vele van de talloze bezienswaardigheden en activiteiten die onze regio telt.
Carlux, hooggelegen op een rotsachtige uitloper, op 12 km afstand van Sarlat, is het charmante hoofdstadje van de streek, grenzend aan 3 historisch en cultureel belangrijke regio’s: de Sarladais, de Haut-Quercy en de Bas-Limousin. De prachtige ruïnes van het fort, de stenen huizen en de pittoreske steegjes vormen het typische, karakteristieke centrum. U kunt er eveneens een schitterende open haard uit de 11-de eeuw, de stenen hal van het kasteel, de Heilige Catherine kerk en een veelkleurige piëta bewonderen.
De geschiedenis van Carlux is onlosmakelijk verbonden met die van het Burggraafschap van Turenne. De eerste historische geschriften dateren uit 1153, die van het fort uit 1251. Ondanks verwoestingen en wederopbouw, gelieerd aan de politieke, krijgszuchtige aktiviteiten in het zuidwesten, is het kasteel gedeeltelijk in takt gebleven. Echter, van 1840 tot1850 is het fort afgebroken teneinde de weg van Salignac naar Rouffillac te bouwen. In 1940 is een beschadigde toren, die zich aan de kant van de weg bevond, vernietigd.
De nog overgebleven resten bestaan uit 3 terrassen: op het zuiden hebben archeologen een Romaans wachttorentje blootgelegd en in het centrum de voet van een toren; 3 stukken muur omgeven een klein terras dat een magnifiek uitzicht biedt. Aan de westzijde biedt de zonsondergang een buitengewoon warm licht en aan de noordkant vindt men een deur aan de voet van de toren. (De erfstukken zijn ingeschreven in het “Aanvullend Inventaris van Historische Monumenten sinds 1927″).
Het mooie dorpje Carlux is ook een oord van gastvrijheid waar de kleinhandelaren en de organisatoren van traditionele feesten de bezoeker een warm welkom heten en hun de kans bieden de prachtige regio te leren kennen.

Montignac is een gemeente in het Franse departement Dordogne (regio Aquitanië) en telt 2852 inwoners (2008). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Sarlat-la-Canéda. In Montignac is de bekende grot van Lascaux te vinden.
Lascaux is een plaats in de vallei van de Vézère op het grondgebied van de gemeente Montignac in het Franse departement Dordogne in Aquitanië, waar in 1940 in een grot een groot aantal rotswandschilderingen werd ontdekt. Deskundigen dateren de oudste rotsschilderingen uit deze Grot van Lascaux op 15.000, de jongste op 10.000 v.Chr. Het is de rijkst beschilderde prehistorische grot die tot nu toe is ontdekt.
Ontdekt in 1940 en geplaatst op de werelderfgoedlijst van de UNESCO als onderdeel van de prehistorische locaties en beschilderde grotten in de Vézérevallei gaat de grot van Lascaux door voor de “Sixtijnse Kapel van de Paleolithische Kunst”.

Beschilderingen

De schilderingen hebben vooral dieren als onderwerp; bizons, herten, neushoorns, runderen, paarden, rendieren en stieren. De tekeningen en de (aard)kleuren zijn goed bewaard gebleven. Veel “schilderingen” hebben geheel gekleurde vlakken, andere zijn uitgevoerd als krachtige lijntekeningen en gravures.
De grot wordt echter bedreigd door bacteriën en schimmels. Wetenschappers hebben schimmels ontdekt – kleine witte donsharen ontdekt op de bodem en de zijwanden. Men noemt de Fusarium solani een vrij sterke en schadelijke zwammensoort. Het is niet de eerste keer dat er zich problemen voordoen. In 1963 moest men het publiek al de toegang ontzeggen, omdat er vorming van groene algen en schimmels, die te wijten zijn aan een onophoudelijke toeloop. Sindsdien is de grot niet meer voor publiek toegankelijk; in de onmiddellijke nabijheid een naburige grot is echter een replica (Lascaux II) gemaakt die wél voor het publiek toegankelijk is. Deze replica is beter geschikt voor de ontvangst van grote stromen bezoekers en bovendien aangepast voor gehandicapten. De bouw startte in 1972 op 200 meter van de grot en was in 1984 gereed.
Men noemt de prehistorische periode in de kunst van 25.000 – 10.000 v.Chr. (in het laat-paleolithische tijdperk) de Magdaléniencultuur, naar de grot van La Madeleine, eveneens in de Dordogne

Saint Cyprien is een plaats vlakbij de rivier de Dordogne in het departement Dordogne in de Périgord Noir, die deel uit maakt van de regio Aquitanië in Frankrijk. Het heeft 1600 inwoners.

Sarlat-la-Canéda is een plaats in het departement Dordogne in de regio Aquitanië in Frankrijk. De plaats ligt in de Périgord Noir.
Sarlat heeft 9.331 inwoners (2008) en een oppervlakte van 4713 ha. Het behoort tot het arrondissement Sarlat-la-Canéda en het kanton Sarlat-la-Canéda.
In het oude stadsgedeelte bevinden zich diverse middeleeuwse huizen. De markt die iedere zaterdag op de Place du Marché-aux-Obies wordt gehouden biedt typische streekproducten. Het oude Sarlat bestaat uit twee delen gescheiden door de Travese of Rue de la République. In de 13de en 14de eeuw beleefde de stad een welvarende periode als handelsplaats.
Het dorp la Canéda werd op 1 maart 1965 samengevoegd met Sarlat. Het is ontstaan in de 8ste eeuw rond een abdij.

Musée National de Préhistoire (Nationaal museum voor de prehistorie) ligt in Les Eyzies de Tayac in de Périgord Noir in het departement Dordogne in Frankrijk. Het is een van de belangrijkste musea op het gebied van de prehistorie.
Het museum is ondergebracht in de vesting die in 1585 in opdracht van Jean-Guy de Beynac werd gebouwd. Het bevindt zich op een rots boven het dorp. Op het terras staat een beeld van een neanderthaler.
Het museum is gevestigd in het Château de Tayac. In 2004 werd het museum gemoderniseerd met meer audiovisueel materieel en interactieve schermen. Het museum werd uitgebreid met nieuwe gebouwen, die zijn ontworpen door de architect Jean-Pierre Buffi,
Er is een zaal gewijd aan de prehistorie van 400.000 v.Chr. tot 10.000 v.Chr. Een andere zaal gaat over het leven tijdens de prehistorie. Hierin is grote aandacht voor de wijze waarop de prehistorische mens gereedschappen heeft gemaakt. Verschillende video’s tonen hoe dit in zijn werk kan gaan.
Ook is een grote verzameling kunstuitingen van de eerste ‘moderne’ mens cro-magnonmens met o.a. een stenen bas-reliëf van 20.000 v.Chr. Ook zijn er gegraveerde stenen uit het Aurignacien (36.000 tot 26.000 v.Chr.) met afbeeldingen van dieren.

De cro-magnonmens is de naam voor de prehistorische mens uit het Laat Paleolithicum waarvan in West-Europa fossiele resten en gebruiks- en siervoorwerpen van steen, bot en ivoor zijn gevonden. De cro-magnonmens behoort tot de huidige en enige nog levende mensensoort, Homo sapiens. De naam is afgeleid van de naam van een abri bij Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil in de Franse Dordogne. Soms wordt de cro-magnonmens beschouwd als een ondersoort waarvoor de namen Homo sapiens diluvialis of Homo sapiens cromagnonensis in gebruik zijn, maar de meeste wetenschappers zijn het erover eens dat Homo sapiens nooit ondersoorten heeft gehad en dat de cro-magnonmensen “gewone” moderne mensen waren.
In de Angelsaksische wetenschappelijke literatuur staat de cro-magnonmens ook bekend als European Early Modern Humans (of EEMH).
De cro-magnonmens verschijnt blijkens dateringen van archeologische vondsten ca. 40.000 jaar geleden in West-Europa. Hij werd bekend door de vondsten van skeletresten in onder meer cro-magnon, Aurignac en La Madeleine in de vallei van de Vézère. Waar hij vandaan kwam is niet bekend.
Het was een latere tijdgenoot van de neanderthaler. Deze oudere mensensoort werd na het verschijnen van de cro-magnonmens langzaam zeldzamer en stierf ten slotte uit. Of de neanderthalers verdrongen zijn door de cro-magnonmens en dat de oorzaak van hun uitsterven was, is nog steeds onduidelijk.
Het skelet van de cro-magnonmens is anatomisch niet te onderscheiden van de moderne mens. Er zijn wel grote verschillen met het skelet van de neanderthaler. Vergeleken met deze laatste was de cro-magnonmens qua lichaamsbouw tengerder en minder gespierd, maar wel langer: gemiddeld mat hij 1,75 m tot 1,80 m. De schedels van beide soorten vertonen ook grote verschillen.
De cro-magnonmens bracht schilderingen aan op rotswanden en in grotten. De bekendste daarvan zijn die te Lascaux in Frankrijk en Altamira in Spanje. Hij was een jager op groot wild, onder andere op de wolharige mammoet en de wolharige neushoorn. Deze dieren werden ook in de schilderingen afgebeeld.